Ouderenzorg in België: budgettaire orthodoxie smeekt om relationeel tegenwicht

Ouderenzorg in België: budgettaire orthodoxie smeekt om relationeel tegenwicht

Wie in een Vlaams rusthuis verblijft, betaalt gemiddeld 4 %meer dan twee jaar geleden, volgens Paul Callewaert, Secretaris-generaal van het socialistisch ziekenfonds. Concreet gaat het om € 70 in Vlaanderen en € 105 in Brussel. De rusthuisfactuur stijgt duidelijk sneller dan de levensduurte. Drie op de vier rusthuisbewoners zouden aan hun pensioen niet genoeg hebben om hun factuur te betalen.

Hiermee bevestigt de heer Callewaert nog maar eens dat onze maatschappij lang niet klaar is voor de vergrijzing. Door de toename van het aantal ouderen hebben heel wat residentiële instellingen een capaciteitsprobleem. Ouderen kiezen ervoor zo lang mogelijk thuis te wonen en maken pas de overstap naar het woonzorgcentrum wanneer het echt niet anders meer kan. Zorginstellingen krijgen hierdoor veel zwaardere zorgnoden dan enkele decennia geleden.

De boekhouder …

Als we weten dat België (en andere Europese landen) nood heeft aan een coherent ouderenbeleid, moeten we durven in discussie gaan. Beleidsmakers moeten kleur bekennen over de richting die ze met de zorg willen uitgaan. Het huidige beleid mist een duidelijke visie en wordt helaas nog al te vaak vanuit een rigide boekhoudersmentaliteit gevoerd. De balans kan binnenkort verloren zijn. De stijgende personeelskost van het rusthuis dreigt immers op de passiefzijde van de kwetsbare, hulpbehoevende bewoner te worden geplaatst. Deze budgettaire orthodoxie wordt niet gecompenseerd op het menselijke vlak. Binnen rusthuizen is er nu een mentaliteit van motivering en bewijsvoering en wordt er veel tijd gespendeerd aan administratieve formaliteiten. Een niet-ingevuld formulier of een kruisje te weinig kunnen helaas aanleiding geven tot inkomstenverlies.

… en de mens.

Moeten we dan terug naar ‘vroeger’? Slagen we er in elkaar opnieuw te leren helpen en in de mate van het mogelijke bepaalde zorgtaken op te nemen? Kunnen kinderen het in de moderne tijd aan om voor hun (groot)ouders te zorgen? In de huidige tijdsgeest lijkt dit weinig realistisch. Binnen een complexe samenleving waarin relatiebreuken eerder norm dan uitzondering vormen en burn-outs steeds stijgen, getuigt dit niet van realiteitszin.

Lukt het ons die tijdsgeest toch even halt te houden en te denken aan een menselijke zorg voor onze ouderen? Wie als oudere in het verzorgings- of verpleeghuis terechtkomt, moet veel van zijn zelfstandigheid inleveren. Terwijl het moderniseringsproces gericht is op gelijkwaardigheid en autonomie, geeft de kwetsbare oudere zich over aan de macht van een financiële en bureaucratische mallemolen waarin hij zijn identiteit dreigt te verliezen. Vermarkting is duidelijk geen goede strategie om dit te verhelpen. Rust- en verzorgingshuizen dreigen het karakter van totaalinstituten te krijgen als niet ook op het relationele aspect van de verzorging wordt ingezet.

 

 

Info?
Geert Messiaen l Tel. 051 20 07 07 l 
geert_messiaen@hotmail.com l www.geert-messiaen.be

Like ons op facebook

Sitemap - Vief West-Vlaanderen vzw - info.westvief.be - Site door Faromedia l Privacy